Keszthely

Keszthely to węgierskie miasto leżące na północnym -zachodzie jeziora Balaton. Pierwsze wzmianki o mieście pojawiają się w XIII wieku. Należy do najpopularniejszych miejscowości nad Balatonem. Odznacza się kameralnym zabytkowym centrum, skupionym wokół wspaniałego pałacu Festeticsów, atrakcyjnymi muzeami i tradycjami winiarskimi.W mieście znajduje się neobarokowy pałac oraz łaźnie a także liczne niewielkie muzea będące lokalną atrakcją turystyczną m.in. muzeum marcepanu, muzeum radia i telewizji itp. Dzisiejsze Keszthely w średniowieczu stanowiły luźne skupisko osad. Kroniki wzmiankują je po raz pierwszy w 1247 r. Poszczególne rody, które władały miastem, wzniosły kościoły, klasztor franciszkański, dwory. Z nadejściem Turków skończył się dobrobyt, a opuszczony przez zakonników klasztor stał się twierdzą kresową.

Keszthely stanowi dziś największy ośrodek naukowy i kultury w okolicy. Mieści się w nim jedyny w pobliżu uniwersytet, a atrakcyjność miejsca zwiększa również przekształcony w muzeum barokowy pałac arystokratycznej rodziny Festetics. Jego wysoka na 40m wieżyczka góruje nad okolicą, a sam gmach uważa się za jeden z najpiękniejszych przykładów węgierskiej architektury okresu oświecenia.

Na Węgrzech występuje rozwinięta turystyka, przynosząca znaczne dochody. Węgry odwiedza ponad 30 mln turystów rocznie. Znajduje się tu duża oraz nowoczesna baza hotelowa, znane kąpieliska nad Balatonem,a także liczne miejscowości wypoczynkowe. Węgrzy są narodem wyjątkowym w Europie. Nieznane jest pochodzenie Madziarów. Mimo że szybko przyjęli wzorce zachodnioeuropejskiej kultury, tak że byli wręcz określani jako wschodni bastion Europy, zachowali wiele ze swej odrębności. Razem z Finami są zaliczani do jednej grupy językowej, nie dlatego, że ich języki są podobne, ale dlatego, że jak i oni mówią językiem całkowicie odmiennym od europejskich. Około połowy Węgrów przyznaje się do przynależności do kościoła rzymskokatolickiego, pozostali są w większości wyznania kalwińskiego względnie luterańskiego. Węgrzy są narodem o słabej religijności. Regularnie w praktykach religijnych udział bierze mniej, niż 10% społeczeństwa, przy czym dysproporcje te są różne w zależności od wyznania i regionu.